میخواهـــــــــــــــــــم پـــــــــــــــــرواز کنم اول به نام حضرت دوست که همه داروندارم از اوست... سلام... امروز که تو حیاط دانشگاه نشسته بودم با گوشیم سرگرم بودم که متوجه یه نگاه شدم...در حالی که کتابش رو پاش بود نگام میکرد....اولین بارش نبود... اومد طرفم و میخواست باهام صحبت کنه...بلند شدم و رفتم و نذاشتم که حرفشو بزنه...خیلی از کارم پشیمونم نه به خاطر خودم...من که دیگه هیچی برام مهم نیست...به خاطر اون... میدونید چرا بلند شدم...به خاطر اینکه دیگه به همه بی اعتماد شدم... دست خودم نیست...همه اش تقصیر یه تجربه ی تلخه.... یه تجربه ی مسخره...به نظرتون چیکارکنم...؟ در میان هجومی ا ز خاطره ها درگیرم باز نبودش مرا سخت در اغوش کشید میزنم بوسه به حسرت نگاهم بر او باز دلم برای دیدنش پر کشید در میان سیاهی این لحظه ها سپیدی اش به سان فرشته ها سر کشید باز روزهایم با نبودنش شب شد ولی در اسمان خیال به سان ماه تابان رخ کشید گوشهایم سنگین شده اند از سکوت نبودش برای شنیدن صدایش تمنای دلم به بن بست کشید میزنم هر روز فالی برای خبر امدنش حافظ اما باز برایم طلب صبر کشید کاش ثانیه ها زودتر بگذرند... وقتی که دلتنگ توام... وکاش تمام لحظه های زندگی روی چشمان تو مکث میکردند... تا شاید بفهمم در قعر ان کویر سوخته در انتهای آن وحشی فریبنده چه کسی دلبری میکند... یا اینکه میخواهند چشمان تر چه کسی را تا صبح از آن خود کنند؟ کاش میدانستم چه کسی تورا مست کرده... وآه بی انتهایت نام چه کسی را فریاد میزند... تنها کاش میفهمیدم چرا آرام شده ای... آری تو...تو ای شیر غرنده ی صحرای رویاهای من نکند اسیر چشمان آهویی شده ای...؟ وای اگر اینچنین باشد چه تلخ است... چه تلخ است شیری اسیر چشمان آهویی شود... کاش میدانستی که چه کردی با من وچه کردی با خودت... من که تمام لحظه هایم عاشقانه تورا میسرایند... اما تو ای یادگار که تپش های قلبم تنها یادگار توست... عاشقی کن و یادگاریت را مگیرازمن... نه برای زندگی برای فردا کاری کن.....! چشمانت را دوست میدارم... چرا که انها با من با هر نگاهت سخن میگویند... چرا که صادق اند و مهربان... حداقل خوشحالم که انها حال مرا درک میکنند... چشمانت را دوست میدارم... چرا که اگر در قلبت نباشم... در چشمانت هستم... میدانم... ان هنگام که به من مینگری خودم را در انها میبینم... چه زیبا جای گرفته ام در چشمانت... اری خدا برایم ز رحمت گشود در دیگری... قلبت نباشد چشمانت که هست.... حتی اگر هم نخواهی ام ... برای لحظه ای من با توام... کاش میدانستی که در فراسوی خیالم ... کنار جاده ای منتظر توام... کاش میدانستی و به دنبالم می امدی... کاش دستانت را به دست گرم عشقم میسپردی... کاش صحبتهایم را میشنیدی و میخواندی نوشته هایم را... کاش... زندگی ام بیتو چیزی نیست جز روز مره گی زندگی ام بیتو چیزی نیست جز اشک و ماتم و زاری مرده ی زنده نمایی شده ام نمیدانم هستم کجا به قدری به بی حسی رسیده ام که نمیدانم دلیل این دلشکستگی خنده های تلخی میزنم به دروغ تا بنا به گفته ی مشهور بخندد روزگاربه من بلکه یابم شاید راه فرجی لیکن به قدری سخت دل است این روزگار نافرجام که حتی به تمسخر هم به رویم نشان نمیدهد لبخندی نمیدانم اشتباه کارم ازکجا سرچشمه دارد اما خوشحالم از اینکه توهستی برای زندگی ام تنها دلخوشی زمانی که میبینم دوعاشق قدم زنان به زیرباران از عمق وجود خوشحال میشوم میکنم برایشان ارزوی خوشبختی کاش روزی با تو به زیر باران هم قدم شوم ای مهربان تا که من هم به سان دیگران تجربه کنم برای لحظاتی دلخوشی... کاش میدونستی چشمای من جزتو به هیچکی نگاه نمیکنه تورو خدا بگو چشات جز من به هیچکی نگاه نمیکنه مهم نیست پیشم نباشی اخه یادت همیشه باهامه کاش میشد بگی که نیستم ولی یادم همیشه باهاته چون تو هستی مال من نیستم با کس دیگه بگو هستم مال تو،توروخدا نباش با کس دیگه تو مجنون منی بگو که لیلای تو ام چرا تو مجنون نمیشی اگه که لیلای تو ام؟ نشنیدم خوشتر از طنین صدای تو ای عزیز بامن باش فدای صدای تو دوباره دلم برایت تنگ است ای ماه من چه کردی که بی تو ندارم تاب و توان دوباره دلم تنگ است برای دیدن چشمهایت ان چشمهای به سان ستاره در اسمان دوباره دلم تنگ است برای شنیدن صدایت که باشنیدنش گویی میدهند به من،جهان دوباره دلم تنگ است برای خم ان ابرو که زیبا نشسته اند در چهره ات بسان دو کمان دوباره دلم تنگ است برای بی میلی ات بامن برای کم کحلی هاوتقریباقهرهایت بامن دوباره دلم تنگ است برای اشفته شدن به محض دیدنت به راحتی برایت مردن دوباره دلم تنگ است برای نگاه خیره ام به تو برای دیدن برق دیدگانت به سان مهرتابان دوباره دلم تنگ میشود برای نوشتن ازتو این شعرتمام شد ولی بدان هستی در درون مستانه تقدیم میکنم به کوهی از غرور... هیچ کس تنهاییم را پرنکرد حس عاشق شدنم را باور نکرد درمیان اینهمه اشنا و دوست هیچ کس دلتنگیهایم را پر نکرد خنده هایم محو شد قلب من اتش گرفت لیک اندر این سرما هیچ چیز گرمم نکرد غم نداشتنش همیشه بر دلم بود هیچ چیز بر لبانم خنده ای را خلق نکرد من عاشقش بودم فدایش میشدم منتها او با غرورش خوبی هایم را درک نکرد من همواره در ترس،عذاب،اشفتگی... او دریغ از یک نگاه لبخندهایش را نثار من نکرد من عاجز به دنبال روزهای خوش روزگار هم خوشی هایش را نصیب من نکرد...
پـــــــرواز بـا پــــــــــــــــــــــر خیـــــــــــال تــــــــــــو
تـا اوج
تـا آنجــا کـه جــــز مـــــــن و تـــــو کســی نبـاشـــــد
دلــ ـــ ــــم...
یکــــــ مــــــــزرعــه مـی خـــــواد
یکـــــــ تــــــــــــــــــــو
یکـــــ مــــــــــــــــن
چـه پــر هیـاهــــــوست
وقتـــی ستـــــاره هـا بـه هـم آغـــ ـــ ــوشی مـا
چشمــک مـی زننـــد
و مهتــــاب رقــــــص نــــورش را
در بستـــــر عـاشقانــ ـــ ـــه ی مـا اجـــرا مـی کنـــد
و مـا از شـــادی ایـن عشــ ـــ ــ ــق
ماننــد آفتــــاب در طلــــوع فــ ـــ ــردایـی دیگــــر
درهـــــم ذوب مـی شـویــــــم
و چـه خیـالــی ست ایـن پــ ــ ــرواز
وقتـــی مـی دانـــــــــــــــم
تـــ ــ ــ ــو هیـــــــــچ گاه
در زندگــــــی مــن
طلــــــــوع نخواهــ ــ ــ ــی کــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــرد
در خلـــــــــــوت ســـــــرد ایــن اتــــاق
دنیــــایـم را بـا تـــــــــــــــــــــو
گــــرم گــــرم نقــــــــاشـی مـی کنـــــــــــــــــــــــــم
درختــــی مـی کشـــــــم
بلنـــــــــــد
بـه بلنــــــــدای قــــامت ســــــــرو مـــاننـدت
گلــــی مـی کشـــــــــــم
ســــــــرخ
بـه سـرخــــــــی لبـــان عــــــــاشقت
رنگیــــن کمــانـی مـی کشــــم
رنگیــــن
بـه رنگینـــی روزهــــــای شـــاد بـا تـــــــــو بـــودن
آجـــرهـای دلتنگــــــــی را
یکــــ بـه یکـــ بـه روی هــم مـی گــــذارم
و خانــــــــه ای مـی ســـــــازم از وجــــــــــــــــــــــــــودت
وجــــــــــــودی کـه روزی
تسکیــــن
دلتنگــــــــــــــــــــــی هـایـم بــــــــود....
===========================
| Design By : Mihantheme |
